Η σύγχρονη περιοδοντική προσέγγιση επαναξιολογεί τον ρόλο φυσικών δοντιών και εμφυτευμάτων, αμφισβητώντας τις «στρατηγικές» εξαγωγές δοντιών με αμφίβολη πρόγνωση χωρίς τεκμηρίωση. Η πρόγνωση περιοδοντικά βεβαρημένων δοντιών βασίζεται σε κλινικούς δείκτες (βάθος θυλάκων, απώλεια πρόσφυσης, αιμορραγία κατά την ανίχνευσγ), ενώ απαιτείται πάντα θεραπεία και επανεκτίμηση πριν από οριστικές αποφάσεις. Η περιοδοντική θεραπεία μπορεί να επιτύχει υψηλά ποσοστά επιβίωσης δοντιών, ακόμη και σε σύνθετες περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν υπάρχει καλή συμμόρφωση του ασθενούς στο πρόγταμμα επανακλήσεων.

Αντίθετα, δεν υπάρχει ισχυρή επιστημονική ένδειξη ότι η εξαγωγή δοντιών αμφίβολης πρόγνωσης διευκολύνει την τοποθέτηση ή βελτιώνει την επιτυχία των εμφυτευμάτων. Παρότι τα εμφυτεύματα εμφανίζουν υψηλή επιβίωση, συνοδεύονται από επιπλοκές και αυξημένο κόστος συντήρησης. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι δεν υπερτερούν μακροχρόνια των φυσικών δοντιών που έχουν υποβληθεί σε σωστή περιοδοντική θεραπεία.

Συνεπώς, η διατήρηση των φυσικών δοντιών αποτελεί θεραπευτική προτεραιότητα, με την τελική απόφαση να βασίζεται στην επιστημονική τεκμηρίωση, στο κόστος-όφελος, στις ανάγκες του ασθενή και στην εμπειρία του κλινικού.